De voorbije 2 weken heb ik problemen gehad hebben met mijn sleutels, met mijn huur, mijn bankkaart, met mijn sim-kaarten en mijn laptop werd gestolen. En toch heb ik - raar maar waar - nog steeds het gevoel dat het hier super is! De voorbije week heb ik geen tijd gehad om een nieuw blogbericht te schrijven omdat ik te druk bezig was met allerlei leuke dingen :)
Mijn laatste bericht op dit blog was van vorige dinsdag, dus ik zal nu aanvullen vanaf woensdag 27/02. Die dag zijn we met de groep ons CPR- number gaan aanvragen, een soort verblijfsvergunning. We moeten hierop wachten voor we toegang hebben tot gezondheidszorg, de kopiermachines op school, de bib etc... Verder hebben we die dag niet veel gedaan, maar onderweg zagen we de eerste keer de zee en reden we langs het dyrepark. (In een volgend verslag meer hierover.)
Donderdag was terug een normale lesdag. De les deed me vooral denken aan een workshop met drama en ook het wapenschild dat we maakten over het thema Groep was niet bijzonder moeilijk, maar natuurlijk wel heel leuk en toch ook interessant. Dit is gewoon de Deense manier van lesgeven. De Denen zelf hebben natuurlijk wel cursussen om te blokken en voor Erasmusstudenten gaat het er wat losser aan toe, maar hun stijl bevalt me wel :)
Vrijdag kregen we de inleiding van het thema What is a good childhood. Het meeste van wat de docente ons vertelde was herhaling, maar een opfrissing kan nooit kwaad. Twee dingen vielen me toch op uit het verhaal van de docente: Alle babys (sorry, mijn laptop is gestolen is, typ ik nu met een qwerty- toetsenbord en ik vind het aanhalingsteken niet) doen hun middagdutje buiten in de kou. En in Denemarken spreiden ze de allochtone kinderen in scholen over een grotere streek zodat de kwaliteit van het onderwijs voor ieder kind behouden blijft en op die manier kunnen de kinderen vlotter Deens leren (vergelijk met Antwerpen/ Brussel?).
Vrijdag bezochten we een kleuterschool. Onvoorstelbaar hoeveel speelgoed ze daar hebben. Van playstation en Wii tot rekken vol gezelschapsspelletjes, gekke fietsen en de helft van het speelmateriaal in Puyenbroeck. De rondleiding bleef maar duren, het leek alsof er geen einde kwam aan al de ruimtes waar ze animatiefilmpjes maken, fietsen leren herstellen, knutselen en spelen. Als de ouders hun kinderen komen ophalen, moeten de opvoeders hen vaak zeggen dat ze ze maar moeten zoeken omdat ze ergens druk bezig zijn met spelen in een van de bosjes of op een veld. Fantastisch toch dat je als kind je goesting kan doen zonder dat de opvoeders steeds op je vingers kijken en dat ze je toch vertrouwen? Vertrouwen is een van de belangrijkste woorden in de Deense cultuur. (Behalve in mijn verblijfplaats dan :s ) Er is geen poort dus de kinderen kunnen in principe zo maar weg lopen en is er gemiddeld maar 1 kind per jaar dat even om de hoek wat snoep gaat kopen om stoer te doen tegen zijn vriendjes. De kinderen mogen eten wanneer ze dat zelf willen en wekelijks wordt er een kampvuurtje gemaakt. Verder viel het me op hoezeer inclusie normaal is in Denemarken. Tenzij het over kinderen gaat met een ernstige beperking, wordt hier gesproken over Childeren with special needs. En dat zijn ongeveer 25 tot 30% van de kinderen. Niet dat er zo veel kinderen met een beperking zijn, integendeel. Er wordt hier geen etiket met een of andere beperking of stoornis op de kinderen geplakt, maar vanaf dat er extra ondersteuning nodig is (ook wanneer er bijvoorbeeld een grootouder is gestorven) wordt er (tijdelijk) extra zorg en ondersteuning geboden aan dat kind. Fotos kan ik jammergenoeg niet tonen omdat die op mijn laptop stonden...
De verhalen van het vorige weekend tot nu komen later. Nu kruip ik in mijn bedje want het was weer een leuk maar vermoeiend weekend!
Nog even meegeven dat ik het altijd leuk vind om een kaartje te ontvangen :)
Hanne Truyen
Hejredalskollegiet
Lottesvej 19, ST, room 7
8220 Brabrand
Denmark
Tot de volgende!
Hanne
Geen opmerkingen:
Een reactie posten