De laatste maand is ingezet!

Hallo iedereen!

De laatste twee weken is er weer heel wat gebeurd. Daarom is het tijd voor een update :)

Donderdag 9 mei was een verlofdag en de dag erna zou ik normaal ook thuis zijn. Maar doordat ik die week nog maar één stagedag heb gehad, ging ik vrijdag ook naar Solund om er de ochtend- shift mee te volgen. Aangezien het in Denemarken niet het openbaar vervoer zelf is dat tegenwerkt, maar de website ervan, kwam ik ferm te laat. Ik had blijkbaar niet veel gemist, want zoals altijd had die begeleidster die me serieus op de zenuwen werkt nog bijna niets gedaan. Buiten 2 cliënten wassen en een duizendste wandeling heb ik er bijna niets kunnen doen. Ik vroeg die ene begeleidster wat ik kon doen; 'Niets, zet je nu even gewoon neer'. En dat terwijl er meerdere cliënten in hun rolstoel zaten te wachten tot ze hun lunch kregen. Ik zag er ook 2 cliënten die sterker waren dan het gemiddelde en die verveelden zich duidelijk dood. Ze kregen bijna niets van activiteiten aangeboden. Frustrerend!

Ik heb mijn avond toch nog kunnen goed maken door de Deense film Kapringen. Wie geïnteresseerd is in een 'Canvas- film'  van topkwaliteit moet die zeker bekijken. (Je kan hem vinden op internet met Engelse ondertiteling en waarschijnlijk ook wel met Nederlandse ondertiteling)

Zaterdag ben ik gaan zwemmen en daarna bezochten we een klein festivalletje in Aarhus. Het was niet meteen Heather haar ding dus genoten we van nog een andere film. We hielden het Scandinavisch met 'The girl with the dragon tatoo'.

Zondag zijn Heather en ik met de fiets op de trein naar Kolind (zo'n 50km van ons kot) afgereisd om er de het Skandinavisk Dyrepark Djursland te bezoeken. De fiets was broodnodig want je moet niet denken dat er op zondag een bus in de buurt van het park stopt. Gelukkig was de weg er naar toe heel mooi. Weidse velden met hier en daar boerderijen gedropt. We reden ongeveer 5km zonder één huis tegen te komen dat geen boerderij was!
De dag startte met dikke wolken, maar tegen het einde kwam de zon die ons heel snel deed opwarmen. Het leuke aan dit park, is dat het echt nog een park is. Geen zoo met opeengestapelde dieren, maar relatief veel ruimte voor de dieren uit het Noorden. Giraffen en olifanten moest je daar niet verwachten, maar naast wolven, herten, elanden, Rudolfen... waren er wel des te schattigere bruine beren en ijsberen. Een kleine zielepoot had blijkbaar watervrees. Kom dat maar eens tegen als ijsbeer...
Nadien maakten we nog een wandeling in het dorp met een klein stadscentrum en omgeven door veel platteland.

Mamoet- tand

oooh :)

Links: de kleine ijsbeer met watervrees

Heather en ik

Onderweg naar huis

Maandag was een gewone, saaie stagedag. Dinsdag zijn we met enkele cliënten naar het schoolfeest van één van de cliënten geweest. Met een stralende zon was de rit er naar toe opnieuw heel mooi. Er was heel wat te doen en zoals in elke school / kinderdagverblijf / voorziening... hebben ze ook hier een kampvuur. Heel leuk om te zien hoe gewoon dat is voor de kinderen hier. De taal was wel een probleem. Iedereen praatte in het Deens tegen me en ik had echt geen zin om 137 keer uit te leggen dat ik dat niet begrijp en de begeleiders van Solund hadden blijkbaar ook geen zin om ook maar één zin te vertalen. Ik stond daar dus mooi voor choco.

De lunch daarentegen was zonder choco want ik had voor het eerst zelf smørrebrød gemaakt. Die Denen smijten alles op het loodzware (een klein brood weegt net 1kg!) brood dat ze maar kunnen vinden. Van normaal broodbeleg en eieren, tot alle soorten vis, vlees, kaas, groenten en zelf aardappelen! Mijn eerste broodjes zagen er misschien niet uit als die van internet, maar smaken deden ze wel.


In de namiddag gaf mijn supervisor (een goede begeleidster) eindelijk toe dat die begeleidster die me al van dag 1 frustreert, echt geen goeie is. Het ligt dus niet aan mij of aan de voorziening die niet goed is, maar dus gewoon aan die begeleidster. Opluchting! Want van enkele docenten van de Katho hoorde ik dat dit een hele goeie stageplaats is, maar tot die middag begreep ik totaal niet waar ze dat vandaan haalden. Later zei een andere begeleidster (ook een goeie) dat ze in de leefgroep waar ik vrijdag stond, ook helemaal niet zo goed bezig zijn qua activiteiten voor de cliënten. Blij dat ik niet de enige ben die zo denkt...

's avonds keken we naar de eerste finale van het Eurovisiesongfestival. Met mijn Deens gsm- nummer kon ik op België stemmen, maar omdat ik het absoluut niet goed vond, weigerde ik dat te doen. Het is me dan ook een raadsel hoe ze in de finale zijn geraakt. En nog zo iets, Laura (ook uit België) en ik waren de enigen van een heel kot vol Europeanen die keken.

Woensdag volgde ik een fysiotherapie- sessie bij met een van cliënten. In de namiddag maakten we (opnieeeuw) een wandeling. Toen we vertrokken was het frisjes en zetten we zelf een muts bij een van de cliënten. Nog geen uur later zaten we te puffen en te zweten, niet van de rolstoelen op die vervloekte bergen te duwen, maar gewoon omdat de zon opeens uitkwam en het meer dan 10°C warmer werd. Of hoe het weer in Denemarken zo plots kan veranderen.
Hoewel ik onderweg naar huis heel moe was, ben ik toch van de bus gestapt om een cadeautje voor Charlot te kopen. Na er ontelbare keren te passeren, zag ik dat het winkeltje eindelijk eens open was. De supermarkten mogen hier dan nog zelf op zondag tot 21u open zijn, de kleine zelfstandigen hebben hier heel onpraktische openingsuren.
De fiets kon ik trouwens niet nemen want ik merkte dat ik mijn sleutels kwijt ben gespeeld.

De dag nadien toen ik de fietsenrekken van het station passeerde om de trein te nemen, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik zag iemand mijn fiets uit het rek nemen en ik zag dat mijn sleutels nog op het slot zaten (oeps!). Hij had dus mijn slot open gemaakt en ik zag dat hij niet mijn fiets, maar de zijne die naast de mijne stond, uit het miserabele rek wou nemen. Ik wachtte af om te kijken wat hij zou doen en bleek dat hij mijn fiets gewoon weer in het rek zette. Mijn sleutels hadden dus 24u aan mijn achterwiel gezeten (wat de sleutel heel duidelijk zichtbaar maakte) en daar zijn honderden mensen gepasseerd zonder dat er ook maar één iemand mijn fiets heeft mee genomen. I love the Danish culture :) --> Zou ik gezegd hebben mocht mijn fiets vandaag niet gestolen zijn. -.-

Onderweg op mijn fietsroute: parkje met uitzicht op de stad.

Trouwens, hoewel Deens absoluut niet te begrijpen is, laat staan aan te leren is, zegt men dat Deens wat weg heeft van West- Vlaams. En dat klopt volgens mij ook. Vb. 'Volgende station' betekent in het Deens 'Naeste station'. In het West- Vlaams kun je ook 'noaste' (vb. noaste keer) zeggen.

Op stage ben ik gaan zwemmen met een cliënt. Niet normaal hoeveel daar in geïnvesteerd wordt! Solund heeft een eigen zwembad met jacuzzi. Per cliënt zijn er één of twee begeleiders en er is een badmeester die eigenlijk niet veel meer moet dan de lift bedienen en de krant lezen. En dan moet je bedenken dat er meestal (maar?) 5 cliënten tegelijk in het water zitten. Om een cliënt 25 minuten in het water te kunnen laten zwemmen, moet je al snel anderhalf uur rekenen, van vertrek naar het zwembad tot terug in de leefgroep!

Vrijdag was al mijn laatste stagedag. Heel jammer, want het was pas sinds dat ze dinsdag toegaven dat de begeleidster waarmee ze me de hele tijd opscheepten helemaal geen goeie is, dat ik me begon te amuseren in plaats van te ergeren.
Ik volgde een paardrijd- sessie mee met een cliënt. Net zoals bij het zwemmen wordt er veel tijd, infrastructuur en dus ook geld in geïnvesteerd. 

Zaterdagochtend werd ik wakker door de stralende zon en dus besloot ik om in short en T-shirt te vertrekken naar Legoland! Het verontrustte me dan ook toen ik onderweg niets meer kon zien van de blauwe lucht. Na 10 minuten in het park begon het nog te regenen ook! Daar stond ik dan in mijn T-shirt en short... Gelukkig duwde de zon al die wolken nog eens 10 minuten later weer weg en werd het toch nog een prachtig warme dag. En maar goed ook, want bij de eerste attractie met ronde bootjes eindigde ik vooraan en werd ik kletsnat van de splash! De verfrissing was eigenlijk wel welkom.
Na het bewonderen van de Lego- stadjes, deden we heel wat leuke attracties. Soms was het wel jammer dat we met 3 waren, maar er zijn ergere dingen in het leven (zoals weken zonder zon en met regen in België? pest pest ;-) )

's Avonds heb ik niet naar het Eurovisiesongfestival gekeken, wat achteraf gezien wel jammer was, want Denemarken heeft gewonnen dus was het wel leuk geweest om met Deense vlaggetjes te staan zwaaien. Maar ik was doodop en het weer was te mooi om binnen te zitten. Tot 22u45 hebben we nog buiten gezeten. Een glaasje wijn zou daar perfect bij gepast hebben, mocht het niet zo zijn dat de plaatselijke dief mijn wijn voor de 4e keer gestolen heeft. Maar ah, elk studentenkot heeft zo zijn lokale dieven zeker?

Zondag scheen de zon ook al weer meteen, maar na een uurtje had die het er ook mee gehad en moesten we het stellen met aangename temperaturen. De plannen om naar de zee te fietsen werden ingekort door te stoppen bij het buitenverblijf van de koningin. We wandelden door haar park dat eigenlijk veel groter is dan we dachten. 's Avonds bekeken we in de cinéma nog de film Side Effects. Met de Deense ondertitels was ik niet veel en aangezien mijn Engels nog niet perfect is, kon ik op het einde niet meer volgen. Maar de Engelse Heather was ook niet helemaal meer mee, dus ik steek het op de film, niet op mijn Engels ;-)

Maandag begon bewolkt, maar in de late namiddag begon het op te klaren en maakten we een mooie fietstocht langs het meer. Heather maakte o.a. verse American Cookies omdat het morgen bijna haar laatste stagedag is en ik had de eer die te mogen proeven. Getest en goedgekeurd!

Dinsdag gingen we na 3 weken terug naar school. Het was dan wel om een hele dag naar presentaties te luisteren van andere stage- ervaringen, maar het was wel interessant om deze te horen. In de namiddag werkte ik mijn voorstelling af om die dan morgen als eerste te presenteren. Toch een beetje spannend.
Morgen is trouwens ook de dag dat het nog maar één maand is voor ik weer naar huis ga. 22 juni in de late namiddag stap ik de bus op om daags nadien in de vroege ochtend aan te komen in Brussel. Hoewel ik me daar liever nog niet mee bezig hou, ben ik nu toch wel al een beetje aan het aftellen. Maar dat komt waarschijnlijk ook wel omdat Heather vrijdag naar huis gaat, zij is daar veel mee bezig en dat doet mij automatisch ook al een beetje aftellen.

Gisteren was het aan mij om mijn stageplaats te presenteren, op blote voeten weliswaar want aangezien het al 2 dagen aan een stuk regende, waren mijn voeten door- en doornat. Na de les hadden we een leuke middag met de klas en onze buddies en kookten we een typisch Deens Christmas- dinner. Een van die buddies was op het idee gekomen om zijn natte schoenen in de oven te steken (nà dat we ons vlees eruit hadden gehaald). Op het menu stond varkensgebraad met zoete aardappelen en saus die lijkt op chocoladesaus :) Als dessert werd ons rijstpap met in kleine stukjes gesneden noten. Wie de grote noot in zijn bord had, kreeg een cadeautje. Het was een heel gezellige en familiale sfeer :-)

Vandaag was het Heather haar voorlaatste dag hier in Denemarken. Omdat mijn docent ziek is gevallen, had ik vandaag geen les dus dat kwam bijzonder goed uit om nog een laatste dagje met haar te besteden. Niet dat we veel bijzonder hebben gedaan, maar toch was het een leuke dag. We hielden bijzonder grote kuis om verschilldende redenen: Heather moet haar kamer proper achter laten, Charlot komt dit weekend(!) en ook omdat het een beetje heel erg bijzonder dringend nodig was.
In de namiddag zijn we naar het centrum geweest om nog maar eens een lekker warme choco te drinken met een home made American Cookie. Terug wandelend naar onze fietsen, aan een ijsje lekkend, merkten we dat mijn fiets er gelijk niet meer was. We zijn er 100% zeker van dat ik hem gesloten heb, maar het heeft niet mogen zijn :( Mocht dat nu een maand later zijn, zou het nog goed uitgekomen zijn. Dan moest ik die tenminste niet meer zien door verkocht te krijgen. Heel stom, want nu moet ik nog voor één maand aan een fiets zien te geraken...
We sloten onze laatste avond af met Pizza- take away.

Morgen heb ik nog een lesdag en daarna komt Charlot op citytrip in Aarhus. Gezien de accommodatie en mijn kookkunsten die al veel verbeterd zijn, maar nog steeds niet optimaal zijn, zal ik haar geen 2- sterren ontvangst kunnen bieden. Maar voor sfeer en gezelligheid kan ik hopelijk wel nog scoren :-)

Zo, jullie zijn weer helemaal up to date :)
Ohja, nog even vermelden dat mijn laatste maand intussen is ingezet. Voor de gene die niet meer weten wanneer ik precies naar huis kom: 22 juni vertrek ik hier in de late namiddag en zondag kom arriveer in de vroege ochtend in ons Belgenlandje. Fans die mij willen komen opwachten zijn altijd welkom ;-)

Tot de volgende!

Groetjes
Hanne

Halfweg stage en een fantastisch weekend met een fantastische gastvrouw!

Hallo iedereen,

Het is weer alweer een week geleden dat ik nog iets van me liet horen. Tijd dus voor een berichtje.

Uitzicht vanop de trein bij aankomst in Skanderborg.

Vorige donderdag was mijn derde stagedag omdat woensdag een feestdag was. In de treinen hebben ze overal tv'tjes hangen waarop ze o.a. reclame over de Tall Ships Race tonen die elk jaar in Aarhus 50.000 man lokt. En natuurlijk is dat wanneer ik net terug ben in België. Zucht...
Op diezelfde trein hingen ook reclameaffiches van mijn school. Zelf hierop stond een foto van voetbaltafels. Overal, maar dan ook overal hebben ze die hier. Van elke school (die er meerdere hebben) tot elk café. Zelf in de veel te kleine keukentjes van bedrijven stampen ze er nog een voetbaltafel in.  

Op stage was er een klankschalentherapie die ik niet kon bijwonen omdat ik een wandeling moest maken met een cliënt. Met alle respect, maar ik heb meer ambitie dan dat. Dat is hier trouwens zowat het enige wat ik hier doe, buiten op een stoel zitten wachten tot de cliënten komen en kijken hoe ze hun koffie opdrinken of samen met een van hen naar You Tube kijken.

Solund onder een stralende zon.

Blijkbaar moeten de pedagogen hier een basis- medicatiecursus volgen om medicatie te mogen geven aan de cliënten, wat me heel interessant lijkt. Want in België is het vaak dat enkel verpleegkundigen dat mogen doen, terwijl een begeleidster dat volgens mij mits een beetje opleiding ook perfect kan. Wat wel raar is, is dat ze hier niet verplicht zijn om een EHBO- cursus te volgen. Mijn supervisor heeft dat wel gedaan omdat ze net als mij vindt dat dit wel nodig is. Maar volgens de voorziening is dat niet nodig omdat ze hier 24/7 een verpleegster hebben. Maar rarara, waar dient EHBO voor? Ik heb hier deze week trouwens al 2x een ambulance zien staan. Dus zo'n cursus lijkt me dus op zijn minst wel aan te raden.

Nog zo'n verschil met heel wat voorzieningen in België: hier hebben ze geld om (meer dan) voldoende begeleiders in te zetten in leefgroep. De begeleiders nemen vb. rustig hun tijd om zich bezig te houden met het internetprobleem van een cliënt, terwijl in België al snel zou gezegd worden dat die cliënt maar een andere keer op internet moet gaan. Hier voel ik absoluut geen stress. De begeleiders zeggen dat ze wel veel te doen hebben. Toch vind ik dat maar raar want ik kan absoluut niet zeggen dat ik moe ben als ik thuis kom.(En blijkbaar hadden ze voor de crisis voor elke groep nog een extra begeleider. Hoe meer begeleiders voor cliënten die één- op- één begeleiding nodig hebben, maar ze moeten nu ook niet overdrijven he, ik zou me er dood verveeld hebben.)
Toch is deze job niet voor iedereen weg gelegd want tijdens de lunch - we eten samen met de cliënten - mag je niet vies zijn van wat 'mondvocht' van overenthousiaste cliënten. Intussen ben ik er al aan gewoon en de rustige, huiselijke sfeer aan tafel maakt ook veel goed.

In de namiddag kon ik eindelijk het snoezelhuis bezoeken. Het grootste van Europa weliswaar! Mijn verwachtingen waren bijzonder hoog en toch zat ik nog constant verwonderd rond mij te kijken. Het enige wat ik toen kon denken was: 'Waaw, oooh, wow!...'Alles is zit vol technische snufjes wat het visueel fantastisch maakt, maar het viel me wel op dat er weinig met het geur- en de tastzintuigen wordt gewerkt. Voor wie niet weet wat snoezelen is, via deze link vind je een filmpje van het snoezelhuis van Solund. Zo zie je meteen ook de doelgroep waarmee ik werk.

Interactieve projecties.

Ik kon zelf ondervinden hoe de flappen van dit zitkussen, met speciale vulling, een heel warm, sfeervol gevoel geven.

Het snoezelhuis van de buitenkant.

Aangezien het zwembad op 3 minuten wandelen van mijn deur is en ik nog een berg gratis tickets heb liggen, ben ik met Heather 's avonds nog gaan zwemmen. Een half uurtje baantjes trekken op oudemensen- tempo en  10 minuutjes sauna. Toch een tikkeltje trots :-)

Vrijdag ergerde ik me op stage enorm aan een van de begeleidsters. Ze vertelt constant over dingen die er totaal niet toe doen, maar als ik dan eens een interessante vraag stel, kan ze er zelden op antwoorden. En door haar miste ik de klankschalentherapie in een snoezelruimte. Als er Iets interessanter is dan een zoveelste wandeling, is het wel dat.

Dag Aarhus

 In de late namiddag nam ik de bus en overzetboot naar Roskilde om het weekend in het 2- sterrenverblijf Chez Charlot door te brengen. Voor wie niet weet over wie ik het heb: normaal zou ik samen met haar een ander Erasmusprogramma gevolgd hebben. Nu studeert ze een gelijkaardig programma aan een andere school dicht bij Kopenhagen. Onderweg leek er wel een metamorfose gebeurd te zijn. De bomen stonden nog niet in bloei (Denemarken loopt een drietal weken achter denk ik), maar de grasvelden waren zo mooi frisgroen. En bedenk daar dan bij dat je achter die velden aan beide kanten van de straat de zee kan zien. Wat wil een mens nog meer? :-)
Na een hele dikke knuffel met Charlot wandelden we zo'n 5km langs haar school door de velden in prachtig weer naar haar huis in Hedehusene. Huis, wat zeg ik, vakantiehuis met tuin in een rustig dorpje. Waaw ik voelde me weer even terug in Donk. De school is geweldig modern en uitgerust met de nieuwste opnamestudies en dure materialen die je zomaar kan gebruiken (jaja, het vertrouwen in de Denen is wel heel groot). En ja, natuurlijk hadden we die avond heel veel te vertellen...

Zaterdag ontwaakte ik in het bed de prinses en de erwt, maar dan zonder de erwt. Eindelijk een bed waar de je veren niet ziet en al helemaal niet voelt. Na een twee- sterrenontbijt met zelf gebakken brood in een zonovergoten living met uitzicht op de tuin en de Deense vlag van de buren trokken we met onze fiets op de trein richting Kopenhagen. Wat was dat leuk om Kopenhagen met de fiets onder blauwe hemel te bezoeken!
Omdat ik het parlement nog niet vanop het binnenplein had gezien, was dit onze eerste stop. Jaja, ik kan nu zeggen dat ik door dezelfde zuilengang heb gelopen en aan de fontein heb gezeten waar de premier uit de serie Borgen haar spannende ontmoetingen heeft met andere ministers ;-) Toevallig stond de deur van de koninklijke Paardenstallen open. Ja hallo, ze hadden hier ook geen tekort aan marmer en spierwitte paarden.

Aangezien we beide de toeristische toppers zoals de Kleine Zeemeermin en de vele andere bezienswaardigheden al hadden bezocht, konden we door de - voor een keer zonder veel wind! - straten fietsen en veel zien. We trokken naar Vesterbro en Neurebro, stukjes van Kopenhagen dat niet zo heel toeristisch is, maar waar wel enkele leuke winkels zijn. We bezochten een designwinkel en nu begrijp ik waarom alle, maar dan ook alle toeristische gidsen schrijven dat Deens design niet voor armoedzaaiers is. Decadent is hier wel het gepaste woord.

Voor de kenners: de man rechts is Pilou Asbaek, de spindoctor uit Borgen.

Nadien aten we onze picknick op aan een meer (een gegraven stukje kanaal met een begin en een einde). Geef toe, dat ziet er toch zalig uit he :-)

In het park waar op dat moment half Kopenhagen van de zon genoot, zonden ook wij een uurtje om daarna uitgerust 2 winkelcentra te bezoeken om al even een paar kleedjes te passen voor de trouw van Nele. Terug in Hedehusene aten we een heerlijke macaroni en ja, natuurlijk bleven we de hele avond verder bij babbelen.

De zondag startte met helder blauwe lucht en een pannenkoekenontbijt later fietsten we 10 minuutjes naar een 'parkje'. (Lees: een natuurgebied met heel wat kleine meertjes, een skipiste en een mini oude groeve.) Mochten de wolken niet gekomen zijn, zouden we 's middags terugkeren om onze voeten even in het water te afkoelen want je kon die ochtend echt wel zomers- warm noemen. We passeerden een manege in typisch Scandinavische stijl waar toevallig een rommelmarkt was van de plaatselijke Lion Club.

Terug in het 'vakantiehuisje' deed Charlot een eervolle poging tot BBQ'en. Daarna namen we de trein naar Roskilde, de voormalige hoofdstad van Denemarken. Buiten een heel mooie grote kerk en een gezellig pleintje is er niet veel historisch te zien. Maar het Vikingmusem maakt veel goed.

We zijn niet naar binnen geweest maar het grootste deel was buiten en gratis. (Na al die dure transporttickets moeten we toch een beetje op ons studentenbudget letten.) Een heerlijke crème later stopten we nog in een gezellig cafeetje. Het bier viel echter behoorlijk tegen: bier van de tap zonder kraag dat niet koud was en in een plastieken cola- glas werd geschonken! Daar durft men in een Belgisch café nog niet aan denken!

We wachtten nog een hele tijd in het station. Opvallend: de treinen zoeven hier voorbij. Er gelden hier blijkbaar geen (of veel minder strenge) snelheidslimieten voor voorbijrijdende treinen. Levensgevaarlijk, alle deuren trillen en als je niet ver genoeg staat, wordt je weg geblazen. Aan het volgende station stapte ik af om de bus naar Aarhus te nemen. De winkelbediende die enkele karren binnen zette, viel me zo hard op. In Aarhus zou dat geluid zomaar opgegaan zijn in het andere stadslawaai. Vreemd dat ik daar zo van genoot :-)
Nu ja, mijn bus besliste om niet te stoppen aan mijn halte en in de verte zag ik hem op de autostrade voorbij rijden. Tja, het nadeel van goedkope en dus onbetrouwbare bussen zeker...

Op de terugweg

Gelukkig was ik nog een nachtje welkom bij mijn zeer goede gastvrouw Charlot en de ochtend nadien kon ik dan toch de bus terug nemen. Aangezien ik meer tegen 13u thuis was, was het meer de moeite om nog naar mijn stage te gaan, dus besloot ik nog een extra dagje van het prachtige weer te genieten.

Een Gigàntische boot van Maersk Sjaelland.

Dinsdag was het opnieuw een prachtige zomerdag en in mijn fleece kon ik 's ochtends naar beneden fietsen om de trein naar Solund te nemen. De begeleiders deden de moeite om alle cliënten buiten te zetten en ook samen buiten te eten. Dat was een heel leuke dag. Niet dat ik veel nieuw heb gezien, maar kom.
Toen ik vroeg waarom ze de cliënten in een rolstoel in de snoezelruimte niet op een van de speciaal ontworpen, super zachte en rustgevende bedden liggen (waardoor je ook de mogelijkheid om meer fysiek contact mogelijk te maken) wat al een sensorische ervaring op zich is, antwoordden de begeleidsters dat ze daar gelijk nog niet aan gedacht hadden. Zucht. Diepe zucht... Ik ben met een van de cliënten dus naar het snoezelhuis gegaan en heb hem op de matras gelegd. Aangezien ik geen Deens begrijp (soms wel frustrerend) vroeg een begeleidster nadien wat hij ervan vond en bleek dat hij de matras leuker vond. Duuuh...

In de namiddag gingen we met 3 cliënten naar het 'café' van Solund. Er was een expositie van een aantal cliënten. Hun schilderijen werden niet zomaar aan de muur geplakt, maar ze werden zo professioneel mogelijk voorgesteld, wat heel leuk was om te zien. Er zaten enkele echte kunstwerken tussen. Tof!

Thuisgekomen viel het me op dat nu bijna elke struik en de helft van de bomen in bloei komen te staan. Hopelijk duurt het nu niet lang meer voor alles groen wordt. En ook het gras is voor de eerste keer gemaaid. Eindelijk lente in de natuur!

Woensdag was een regendag. 't Was nodig en ik kon mijn regenbroek voor de eerste keer gebruiken. Het leek deze avond even te gaan onweren, maar het bleef bij een fikse bui.

Geen stage gisteren, maar een dagje school. In de voormiddag vertelden we over onze stageplaats. Ik was bijna de enige met zoveel frustraties. Brute pech dus met mijn stageplaats. De andere zijn blijkbaar wel heel interessant en leuk. 's Namiddags kwamen de supervisors erbij (de mijne kon niet aanwezig zijn) en discussieerden we, met koffie en koekjes, over de voor- en nadelen van internationale studenten op stage. Na een discussie over een ethisch dilemma sloten we de dag af met ons eerste huiswerk: naast een presentatie over de voorziening moeten we een ethisch dilemma van op stage neerschrijven. Aangezien we maar een heel korte stageperiode hebben, is een alinea blijkbaar voldoende. Tot zo ver ons huiswerk...

Vandaag is een verlofdag en ook morgen is het activiteitencentrum van Solund gesloten. Maar omdat ik anders maar één dag stage zou gehad hebben deze week, zal ik morgen een ochtendshift mee volgen in een leefgroep. Om 7u wordt ik er verwacht en ik ben anderhalf uur onderweg. Dat wordt een leuke ochtend! Maar dan is het alweer vrijdag en de dag erna heb ik plannen om met Heather naar een zoo te gaan ten noorden van Jutland.

Zo, dat was het weer.
Hou jullie haaks!

Vele groeten
Hanne